مهاجرت و جابجایی انسان در اثر تغییرات آب و هوایی و بلایای طبیعی

به گزارش مجله تیتر ۱۲ به نقل از ایسنادر تقویم، سیزدهم فروردین را روز «انس با طبیعت» نامیده اند. این روز به ما یادآوری می کند که نگرش خوب به طبیعت دلیل سخاوت زمین نسبت به ما خواهد بود اما در پدیده هایی مانند فرونشست زمین و وقوع سیل و تخریب زیرساخت ها ردپای دستکاری انسان ها را می بینیم.

این دستکاری ها نه تنها منجر به نابودی سرزمین ما می شود، بلکه منجر به مهاجرت مردم از منطقه ای به منطقه دیگر می شود.براساس گزارش دکتر سالواتی و تیم تحقیقاتی وی که در رصدخانه مهاجرت در این منطقه تحقیقاتی را انجام داده اند. در گزارش آنها تاکید شده است که تغییر اقلیم بحران تعیین کننده زمان ما است، زیرا آب و هوای زمین اکنون سریعتر از هر زمان دیگری در تاریخ تمدن مدرن در حال تغییر است و الگوهای دما، بارش، فراوانی و شدت برخی از اقلیم ها را تغییر می دهد. پدیده هایی مانند موج گرما، سیل، خشکسالی و بالا آمدن هوا. سطح دریا مردم را آسیب پذیر کرده است.

با تکرار این رویدادها، افراد بیشتری مجبور به ترک خانه های خود خواهند شد. این تحرک می تواند در داخل یا فراتر از مرزهای بین المللی رخ دهد. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) گزارش می دهد که به طور متوسط ​​سالانه ۲۱.۵ میلیون نفر به دلیل شروع ناگهانی مخاطرات مرتبط با آب و هوا بین سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ و هزاران نفر دیگر به دلیل خطرات مداوم مربوط به تأثیرات آب و هوا آواره می شوند. به زور آواره شدند.

جابجایی به دلیل تغییرات ناگهانی آب و هوا

مطالعات اخیر نشان می دهد که تغییرات آب و هوایی می تواند ۸۰ درصد از سطح زمین را تحت تأثیر قرار دهد، جایی که ۸۵ درصد از جمعیت جهان در آن زندگی می کنند. مهاجران اقلیمی افرادی هستند که محل زندگی معمول خود را عمدتاً به دلیل تغییرات ناگهانی (سیل، طوفان، موج گرما یا تغییرات تدریجی)، خشکسالی، بیگانگی (در محیط زیست) ترک می کنند و در واقع این کار را یا به طور دائم در یک کشور انجام می دهند یا از طریق آن انجام می دهند. مرز بین المللی

کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) گزارش می دهد که به طور متوسط ​​سالانه ۲۱.۵ میلیون نفر به دلیل شروع ناگهانی مخاطرات مرتبط با آب و هوا بین سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۶ و هزاران نفر دیگر به دلیل خطرات مداوم مربوط به تأثیر تغییر مکان آواره می شوند. آب و هوا.

بررسی سالانه مجمع جهانی (WEF) از خطرات جهانی نشان می دهد که سه خطر زیست محیطی شامل شکست اقدامات اقلیمی، رویدادهای شدید آب و هوایی و از دست دادن تنوع زیستی، اصلی ترین خطراتی هستند که کارشناسان را نگران کرده است.

بر اساس گزارش ۲۰۲۲ مجمع جهانی اقتصاد، شکست اقدامات برای مقابله با تغییرات آب و هوایی بزرگترین نگرانی کارشناسان جهانی در ۱۰ سال آینده است. در واقع، تلاش‌های ناکافی جهان برای مقابله با تغییرات اقلیمی در صدر فهرست مشکلات در اوایل سال ۲۰۲۰، قبل از شیوع همه‌گیری کرونا قرار داشت.

بسیاری از مردم در آسیب پذیرترین موقعیت ها و مناطق به شدت در معرض درگیری و خشونت یا مخاطرات آب و هوایی مانند خشکسالی، سیل یا افزایش سطح دریا هستند و در آینده به طور فزاینده ای در معرض خطرات قرار خواهند گرفت.

مطالعات انجام شده در این زمینه تخمین می زند که حدود ۱.۶ تا ۳.۳ میلیارد نفر در سراسر جهان در مناطقی زندگی می کنند که به شدت در برابر اثرات تغییرات آب و هوایی آسیب پذیر هستند.

در سال ۲۰۱۸، بانک جهانی تخمین زد که تا سال ۲۰۵۰، سه منطقه آمریکای لاتین، آفریقای جنوب صحرا و آسیای جنوب شرقی ۱۴۳ میلیون مهاجر آب و هوایی خواهند داشت و آسیب‌پذیرترین مناطق جهان در برابر تغییرات آب و هوایی شامل شرق، مرکز و غرب آفریقا است. آسیای جنوبی و آمریکای مرکزی.

جابجایی های ناشی از بلایای طبیعی

از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۱، حدود ۵.۹ میلیون نفر به دلیل بلایای طبیعی در ۸۴ کشور و منطقه آواره شدند. این سومین سال متوالی است که چنین رقم جهانی جمع آوری می شود.

افغانستان، چین و فیلیپین با بیش از ۳ میلیون نفر بیشترین جابجایی داخلی را ثبت کردند. اکثر مردمی که در اثر بلایای طبیعی در افغانستان آواره شده اند قبل از سال ۲۰۲۱ مجبور به ترک خانه های خود شده اند. اکثر آنها به دلیل خشکسالی و سیل که از سال ۲۰۱۸ این کشور را تحت تاثیر قرار داده آواره شده اند.

وقوع بلایای طبیعی عامل جابجایی بیش از ۶۰ درصد از جابجایی های داخلی ثبت شده در سال ۲۰۲۱ بوده است. بیش از ۹۴ درصد از مخاطرات مربوط به آب و هوا در جهان ناشی از سیل و طوفان است. به عبارت دیگر طوفان ها حدود ۱۱ میلیون نفر را در سراسر جهان آواره کردند و سیل ها ۱۰ میلیون نفر را آواره کردند.

بیشترین جابجایی های مکرر ناشی از بلایای طبیعی در سال ۲۰۲۱ در شرق آسیا و اقیانوسیه و جنوب آسیا ثبت شده است که کل جابجایی ها را تشکیل می دهند. در سال ۲۰۲۱، بیش از نیمی از جابجایی های ناشی از بلایای طبیعی در شرق آسیا و اقیانوس آرام بوده است.

سهم جنوب آسیا از این نقل و انتقالات ۲۲ درصد است. خاورمیانه و شمال آفریقا و اروپا و آسیای مرکزی سهم کمتری از جابجایی ناشی از بلایای طبیعی را در سال ۲۰۲۱ نسبت به سایر مناطق با یک درصد به خود اختصاص دادند.

جابجایی داخلی در ایران

ایران با توجه به موقعیت جغرافیایی خود یکی از مناطق پرتنش و خطرناک از نظر تغییرات اقلیمی و فشار محیطی به شمار می رود. در مجموع ۸۲ درصد مساحت کشور خشک و نیمه خشک است. میانگین بارندگی در کشور حدود ۲۵۰ میلی متر است که کمتر از یک سوم میانگین جهانی است. با این حال، سیل همیشه بسیاری از مناطق کشور را تحت تاثیر قرار می دهد.

ایران یکی از کشورهای خطرناک جهان است که در سال های اخیر شاهد بلایای طبیعی بسیاری از جمله رانش زمین، سیل و خشکسالی بوده است. از سوی دیگر، ایران طی یک قرن اخیر شاهد افزایش دمای هوا بوده است. بنابراین دمای آن نسبت به ۱۰۰ سال گذشته یک درجه سانتیگراد افزایش یافته است و بر اساس سناریوهای تغییر اقلیم تا سال ۲۰۵۰ تعداد روزهای گرم به ۳۰ تا ۹۰ روز افزایش خواهد یافت. آب و هوا، طوفان های شن در آینده بر تعداد و شدت آن افزوده خواهد شد.

به طور کلی تغییر اقلیم در ایران و در نتیجه کمبود بارندگی منجر به کاهش منابع آبی و خشکسالی شده است. به عنوان مثال، در سال ۲۰۱۸، سطح بارندگی با کاهش ۲۵ درصدی مواجه شد که منجر به کمبود آب حتی در مناطق پرآب شمال و شمال غرب کشور شد. علاوه بر این، در حال حاضر بیش از ۸۰ درصد از جمعیت کشور اثرات بیابان زایی را احساس می کنند.

با تشدید تغییرات اقلیمی، مهاجرت جمعیت در جستجوی مکانی امن برای زندگی و تامین معیشت بیش از پیش ملموس می شود. این امر سال هاست بر الگوی جابجایی جمعیت در داخل کشور تأثیر گذاشته است.

تحقیقات نشان می دهد که الگوی مهاجرت در کشور از مناطق مرزی و اطراف آن در غرب، جنوب غرب، جنوب شرق و شمال شرق تا نواحی مرکزی و ساحلی ایران است. بررسی داده های بلندمدت اقلیمی کشور نشان می دهد که در استان های ماهجارفرست روند کاهشی بارندگی و روند افزایشی دما وجود دارد.

علاوه بر این، ایران یکی از زلزله خیزترین کشورهای جهان با گسل های فعال متعدد است. قرار گرفتن ایران در کمربند زلزله و شکل زمین شناسی آن باعث شده است که تقریبا کل کشور در معرض خطر زلزله قرار گیرد.

بیشتر بلایای طبیعی مربوط به سیل و خشکسالی است استان های اصفهان، کرمان، سیستان و بلوچستان آنها بیشترین خطر را دارند.

وضعیت استان های مهاجرپذیر و مهاجرپذیر کشور از سال ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۴ به شرح زیر است:

پایان