۸۰ درصد از تولید دی اکسید کربن دنیا فقط کار ۵۷ شرکت است!

گزارش جدید هفت سال پس از توافق پاریس نشان می دهد که تنها ۵۷ شرکت ۸۰ درصد دی اکسید کربن جهان را تولید می کنند.
به گزارش مجله تیتر ۱۲ به نقل از ایسناسال گذشته گرم ترین سال تاریخ اعلام شد و زمین به سمت ۲.۷ درجه گرمایش جهانی پیش می رود، اما بزرگترین تولیدکنندگان سوخت های فسیلی و سیمان تغییرات آب و هوایی را نادیده می گیرند و اوضاع را همیشه بدتر می کنند.
به گفته Engjet، گزارش جدید پایگاه داده Carbon Majors نشان می دهد که تنها ۵۷ شرکت مسئول ۸۰ درصد انتشار دی اکسید کربن جهانی بین سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۲ هستند. این عدد نشان دهنده تولیدکنندگان در سراسر جهان است، از جمله ۸۷ درصد از تولیدکنندگان در آسیا، ۵۷ درصد در اروپا و ۴۳. درصد در آمریکای شمالی
اگرچه نزدیک به ۲۰۰ کشور توافق نامه پاریس را در سال ۲۰۱۵ تصویب کردند و متعهد شدند که انتشار گازهای گلخانه ای را کاهش دهند، ۵۸ شرکت از ۱۰۰ شرکت دولتی و سرمایه گذار در پایگاه داده Carbon Majors تولید خود را در سال های بعد افزایش داده اند.
Carbon Majors، یک سازمان دیده بان آب و هوا، در سال ۲۰۱۳ راه اندازی شد تا تولیدکنندگان سوخت فسیلی را پاسخگو نگه دارد.
آژانس بین المللی انرژی همچنین دریافت که مصرف زغال سنگ در این ۷ سال ۸ درصد افزایش یافته و به ۸.۳ میلیارد تن رسیده است که یک رکورد بالاست.
در این گزارش، شرکت دولتی زغال سنگ هند به عنوان یکی از سه تولیدکننده بزرگ دی اکسید کربن معرفی شده است. شرکت انرژی دولتی روسیه گازپروم و شرکت نفت دولتی آرامکو عربستان سعودی سه نفر از بزرگترین متخلفان هستند.
ExxonMobil همچنین در صدر فهرست شرکت های تحت مالکیت ایالات متحده قرار دارد که ۱.۴ درصد از انتشار دی اکسید کربن جهانی را به خود اختصاص داده است.
زپورا برمن، رئیس پیمان منع سوختهای فسیلی، در بیانیهای گفت: این شرکتها در عین انکار مشکل و تأخیر و مانع تراشی در سیاستهای اقلیمی، میلیاردها دلار سود به دست آوردهاند. آنها میلیونها دلار را صرف کمپینهای تبلیغاتی میکنند تا بخشی از یک راهحل پایدار باشند، در حالی که به سرمایهگذاری در استخراج بیشتر سوختهای فسیلی ادامه میدهند.
وی افزود: این یافتهها نشان میدهد که ما بیش از هر زمان دیگری نیاز داریم تا دولتهایمان در مقابل این شرکتها بایستند و همچنین به همکاریهای بینالمللی جدید از طریق معاهده سوختهای فسیلی برای پایان دادن به گسترش سوختهای فسیلی و تضمین انتقال واقعاً عادلانه نیاز داریم. .
پایان

